Tutamıyorum zamanı…
Zamanı durdurmak; hayatımda birçok defa yapmak istediğim fakat yapamayacağımı bildiğim farklı aynı zamanda merak uyandıran bir eylem. Her türlü duygu karşısında zamanı durdurma isteği oluşabiliyor. Aynı zamanda hem bulunduğumuz an’ı devam ettirmek hemde bulunduğumuz an’ı sona erdirmek amaçlı.. Ne kadar çelişkili bir durumdur böyle. :O
Konuya farklı bir açıdan bakanlarda var tabiki. Şöyle ki; “kimi zaman gidenin ardından ortaya çıkar zamanı durdurma isteği, çoğu zaman da gidenle durur zaman zaten. O gider, zaman durur…”
Zamanı durdurmak, herşeyin her sürecin son derece yavaşlatılması ile mümkün olabilir belki, yani bunu yapan şahıs nomal sürecine devam ederken tüm diğer süreçler an noktasına en yakın duruma yavaşlayacak.. Bir varsayım yapıp bunu becerdiğimizi düşünelim (yani kendimiz haricindeki tüm evreni yavaşlattık). Bu seferde kendi metabolizmamız normal seyrine devam ederken dışarıya bağımlı olduğumuz için dondurulan hava içinde kalıba sokulmuş gibi duracağız. Bırakın kımıldamayı nefes bile alamayacağız zira havadaki oksijen molekkülleri bile havada asılı durmuş olacak.. Bu yüzden zamanı durdurmak yalnızca fotoğraf karelerinde mümkün.
Tüm güzellikler gelecekte saklı ve ona ulaşmamız için zamanda hızla ilerlememiz gerekiyor; zaman durdurulmamalı!
Konumuz zamanı durdurmaktı peki ama ne zamana kadar?